રંગીલો ગુજરાતી, રંગીલી દુનિયા !!

રંગીલું જગત !!!

ન્યુ યોર્ક 1

with 5 comments

જે પોસ્ટ મારે 6 મહિના પહેલા લખવાની હતી તે હું આજે લખી રહ્યો છું !!!

*3 જુલાય 2012ના રોજ રાજકોટ થી મુંબઈ ની સાંજની જેટ લાઈટની ઉડાન હતી, મુંબઈ એરપોર્ટ પર ઇન્ટર ટર્મિનલ બસ ટ્રાન્સફરની સેવા લઇ ઇન્ટરનેશનલ એરપોર્ટ પોન્ચ્યો, ત્યાં ગેટ પાસે મામા મળવા આવેલા અને થોડું ઘણું ખાવાનું લાવ્યા હતા, થોડી ઘણી વાત ચિત થયા બાદ મેં મારી જિંદગીમાં પહેલી વાર ઇન્ટરનેશનલ એરપોર્ટની અંદર પગ મુક્યા, ચારેય બાજુ ખુબજ ભીડ હતી, મેં સાંભળેલી બધીજ એરલાઈન્સની ઓફિસો અને અને કાઉન્ટરસ હતા। આપણે તો યુનાયટેડ એરલાઈન્સમાં જવાનું હતું તો તેની વિન્ડો પાસે પોંચી ગયા અને જે બાજુ સૌથી નાની લાઈન હતી ત્યાં જાય ઉભો રહી ગયો, ત્યારે ખબર પડી કે તે તો પ્રીમીયમ ક્લાસ ના મુસાફરો માટેની લાઈન હતી. ઈકોનોમી ક્લાસની લાઈનમાં ઉભા રહીને બોર્ડીંગ પાસ લીધો અને સામાન ચેક-ઇન કરાવ્યો, વજન માપસર હતું એટલે તેઓએ ભીખ માગી નહિ :D પછી ઈમ્મીગ્રેશન માટે બધાજ મુસાફરો ની સરખી બહુ મોટી લાઈન હતી, તેમાં ઉભા રહ્યા બાદ અને ફોર્મ ભર્યા પછી ઈમ્મીગ્રેશન ઓફિસરે થોડા ઘણા સવાલ પૂછ્યા અને પાસપોર્ટ પર મુંબઈ સી એસ ટી નો થપ્પો લગાવ્યો, ત્યાર બાદ સિક્યોરીટી ચેકિંગ થયું, ન તો મારી પાસે કોઈ બોમ્બ હતો ન તો અણીદાર હથ્યાર, બોર્ડીંગ પાસ પર થપ્પા લગાવ્યા બાદ મારી પાસે આશરે 2-3 કલાક નો સમય હતો, એટલે પહેલા તો આપણે ઘરેથી આવેલું ભોજન આરોગ્યું, અને પછી ડ્યુટી ફરીમાં લટાર મારવા નીકળ્યા.

*ડ્યુટી ફરી એ તો માત્ર ને માત્ર છેતરપીંડીનું બજાર છે, કોઈ પણ વસ્તુ તેના માર્કેટ પ્રાય્ઝ કરતા લગભગ મોંઘી જ હતી, મારા પપ્પા લગભગ 20 વર્ષ થી વિદેશ નોકરી કરે છે એટલે ઘણી એવી વસ્તુઓનો ભાવ મને ખબર, પણ ડ્યુટી ફરી માંથી લોકોને શોપિંગ કરતા જોઈ આપણને પણ નવય લાગે. ત્યાં ખાલી સિગરેટ અને દારુ સસ્તું મળે, દારૂ ની બોટલો પર ઘણી બધી ઓફરો પણ હોય છે, સિગરેટનું એક કાર્ટન અશ્રેય $17 નું હતું, જયારે મેન્હેટ્ટનમાં સિગરેટનું એક પેકેટ 9-12 ડોલર નું પડે !!!! સમય થતા હું મારા ગેટ તરફ વળ્યો અને ત્યાં વધુ એક ચેક પોસ્ટ !!! અને તે અમેરિકાની ઉડાનો માટે ટી એસ એ દ્વારા સંચાલિત હતી, ત્યાંતો બધાનીજ હેન્ડ બેગમાંથી ટુથ પેસ્ટ, શેવિંગ ક્રીમ, જેલ, ડીઓડરન્ટ, પાણી કાઢી કાઢી ને ફેકી દેતા હતા, મને આ વસ્તુ ની ખબર હોવાથી આવી કોઈ વસ્તુઓ સાથે રાખીજ નાં હતી. પ્લેનમાં પગ મુક્યા બાદ અમેરિકન એરહોસ્ટેસે સ્વાગત કરી મારી સીટ તરફ ઈશારો કરી મને આગળ ધકેલ્યો, મારી આયલ સીટ હતી, અને કુકર્મે મારી બાજુની બંને સીટો પર પચાસેક વર્ષના વર્ષોથી USમાં મજુરી કરનાર અને ગુજરાત પરત ફરી ખોટા ડંફાસો મારનાર જેને અંગ્રેજી નો A પણ નાં આવડે એવા આઈ ફોન અને US પાસપોર્ટ વાળા એન.આર.જી. ઉડાન ચાલુ થયા બાદ ઘણું બધું ખાવા પીવાનું આપેલ, પણ કઈ મજા ન આવે, આગળની સીટ પર લાગેલા એન્ટરટેઇન્મેન્ટ બોક્ષમાં ઘણા એવા મુવીઝ અને ગાયનો હતા, પણ હું તો વારે ઘડીએ તેમાં નકશો જોઈ પ્લેનની હાલની ઉચાઇનાં અંક્ડાઓ જોઈ હરખાતો હતો😀 . પ્લેનમાં સૌએ પોતાની બારી પરનું ઢાકણું નીચું પાડી દેવાથી, દિવસ છે કે રાત કઈ ખબર નતી પડતી. પણ હું તો થોડી થોડી વારે પ્લેનના આગળ થી લઇને છેડે સુધી એક આંટો મારી લેતો😉 પગ પણ ખુલી જતા અને દિવસ કે રાતની પણ ખબર પડી જતી. નવાયની વાત તો એ લાગે કે મુંબઈ થી ઉપડ્યા ત્યારે રાત હતી, થોડા આગળ વધ્યા તો દિવસ, પછી પાછી રાત, પછી પાછુ થોડું અજવાળું અને ફરી પાછી રાત !! નેવાર્ક ઉતરવાને થોડી વાર હતી તે પેહલા અમને સી બી પી ફોર્મ અપાયા, કઈ રીતે ભરવું તે ખબર ન હતી એટલે બાજુ વાળાઓને પૂછી જેમ તેમ કરી તે ફોર્મ ભર્યું, અને ટચડાઉન ક્યારે થયું ખબર પણ નાં પડી, હજુ પણ બધાની બારીઓ પર ઢાકના જ લાગેલા.

*વિમાન થી ટર્મિનલ પર જવા એક બ્રીજ લગાડેલ, તેમાં પણ કોઈ બારીઓ ન હોવાથી કઈ દેખ્યા વગર હું સીધો બહુમાળી કાંચની ઈમારતમાં પોંચી ગયો, જ્યાં જ્યાં ભીડ જતી હતી હું તેની સાથે જતો હતો, ઈમ્મીગ્રેશન ઓફિસરે મારો કોરે કોરો પાસપોર્ટ તપાસી મને પૂછ્યું, કે પહેલી વાર બારે આવ્યો છો, ડર નથી લાગતો? તો મેં પૂછ્યું “અહી ડરવા જેવું કઈ છે?” અને તેને હંસીને મને થપ્પા લગાવી જવા દીધો, સામાન લેવાના બેલ્ટ પાસે બહુજ ભીડ હતી, આપણે તો આરામ થી એક બાજુ ઉભા રહી બધાની દોડમ દોડ અને સામાન સોથી પહેલા કાઢી લેવાની હરીફાય માણતા હતા, હજુએય મને મેન્હેટ્ટનની સ્કાયલાઈન દેખાણી ન હતી। નેવાર્ક એરપોર્ટ પર ટ્રોલી લેવાના $5 લાગે😮, મારી બેગ ટ્રોલી વાડી હોવાથી $5 બચાવ્યા😀 કસ્ટમ પણ આરામથી ક્લીયર થાય ગયું, અને ફાય્નલ્લી હું અંકલ સેમની જમીન પર હતો !!!

*જામનગરનો મારો સ્કૂલનો મિત્ર પ્રતિક પટેલ ન્યુ યોર્કમાં એમ એસ કરે છે, તેની સાથે 5-6 વર્ષથી કોઈ મુલાકાત નોતી થાય, પણ ઈન્ટરનેટ પર બહુ ટચમાં હતા, તે મને લેવા અવાનો હતો અને બપોર સુધી હું તેની સાથે રહેવાનો હતો અને પછી મારી હોસ્ટલ તરફ જવાનો હતો. તે સમયસર પોંચી ગયો હતો, એરપોર્ટ થી જર્સી સીટી તરફ જવા એક ટેક્સી મગાવી. ટેક્સી ડ્રાયવર સ્પેનીશ બોલતો હતો, અને એક ફોર્ડ ની ગાડી લઇ તે માંડ માંડ અમને ગોતી શક્યો. ટેક્સીએ 2-3 વણાંક માર્યા બાદ જ્યારે એરપોર્ટની બહાર નીકળ્યા અને હાયવે પર આવ્યા ત્યારે મને પહેલી વાર દુર દુર મેન્હેટ્ટન સ્કાયલાઈન દેખાણી, જેવું ધારેલ તેવાજ ઊંચા ઊંચા મકાનો, દરિયા કાંઠો, તેમાં હું માત્ર એક બે જ બિલ્ડીંગ ઓળખી સકતો હતો, નવું ચણાતું વર્લ્ડ ટ્રેડ સેન્ટર અને એમ્પાયર સ્ટેટ બિલ્ડીંગ. મેં આ પ્રવાસ ચાલુ થયા પહેલા ગુગલ મેપ્સ વડે આખું મેન્હેટ્ટન લગભગ ખુંદી નાખી મગજમાં એક નકશો બનાવી લીધેલ, ધાર્યા પ્રમાણે ટેક્સીએ પુલાસકી સ્કાય્વે વટાવી જર્સી સીટી માટે વડી. પ્રતિકનું ઘર જર્સી સિટીમાં બરોબર ઘણા બધા ભારતીયો ની વચે હતું, વહેલી સવાર હતી એટલે હજુ કોઈ ઉઠ્યું નાં હતું, ન્હાઈ ને હું તો ક્યારે ઊંઘી ગયો ખબર જ ના પડી, જેટ લેગ જેવું કઈ લાગતું ના હતું. બપોરના 1-2 વાગે ઉઠી અમે લોકો મારી હોસ્ટલ તરફ જવા નીકળ્યા.

*તેના ઘેરથી એક બે ગલી મૂકીને વળ્યા તો એક બાજુ વડા પાવ ની દુકાન, રસ્તાની બંને બાજુ ઢોસા અને ઈડલી ની દુકાન, બંગાળી મીઠાઈ ની દુકાન, પંજાબી ફૂડ માટે 2-3 હોટલો। પહેલા વહેલા તો વિચાર આવ્યો કે હું ભારતમાં તો નથી હજુ? પછી એક ઉડુપ્પી હોટલમાં જઈ ભારતમાં પણ કદાચ એટલા સારા મેંદુ વડા નહિ ખાધા હોય જે મેં ત્યાં ખાધા !! અમેરિકામાં આવ્યાને લગભગ 8-10 કલાકો વીતી ગયા હતા અને હજુએય મેં ભારતીયો, લેટિનો, મેક્સિકનો, એશ્યનો સિવાય કોઈ જોયા ન હતા. ભોજન કાર્ય બાદ અમે એક મોબાઈલ શોપમાં એક લોકલ સીમ કાર્ડ લેવા ગયા, તો ત્યાં તો બધાજ ગુજરાતીમાં વાત કરતા હતા😮, મેં પણ ગુજરાતીમાં વાત કરી એક ટી મોબાઈલનું સીમ કાર્ડ લીધું, કોઈ પણ પ્રકાર ના કાગળો આપ્યા વગર, મજા આવી ગયી। તે સીમ કાર્ડ આખી ટ્રીપમાં બહુ ઉપયોગી થયું.  પછી જર્નલ સ્ક્વેર સ્ટેશનથી મેન્હેટ્ટન જવાનું નક્કી કર્યું, સ્ટેશનો પર બધાજ લોકો એમ ટી એ દ્વારા અપાયેલ સ્માર્ટ કાર્ડ વાપરે. મેં $29 નું સ્માર્ટ કાર્ડ ખરીદ્યું, જેના થી આખા ન્યુ યોર્ક સીટીમાં એક અઠવાડિયા માટે કોઈ પણ સબવે, બસમાં ગમ્મે એટલી વાર પ્રવાસ કરી શકાય એટલે કે એક વિક માટે અનલીમીટેડ રાઈડસ. અને કાર્ડ લેવા માટે પણ વેન્ડિંગ મશીન!!! અને તે કેશ પણ સ્વીકારે, તેનું યુઝર ઇન્ટરફેસ પણ ખુબ જ સરળ, કોઈ પણ વ્યક્તિ તે ખુબજ સહેલાઇથી તે વાપરી શકે. સબવે ટ્રેન એકદમ ચોખી અને સેન્ટ્રલી એરકંડીશનડ. અમે મેન્હેટ્ટન જવા ટ્રેનમાં બેઠા, જેમ જેમ જર્સી સીટી ક્રોસ કરતા હતા તેમ તેમ અમેરિકનો ની સંખ્યા વધતી જતી દેખાતી હતી. અમે હોબોકેન થય 59 સ્ટ્રીટ કોલંબસ સર્કલ પોન્ચ્યા.

*કોલંબસ સર્કલ સ્ટેશન પર જયારે તમે સબવેની રાહ જોઈ બેઠા હોવ ત્યારે તમારી સામે એક 20-21 વર્ષીય 5.8 ફૂટના લાંબા કદ અને સુડોળ અને ભરાવદાર શરીર વાડી ગોરી સ્ત્રી જેને લગભગ 6 ઇંચના હિલ વાળા સ્ટીલેટોસ અને લગભગ એટલીજ ટુંકી ખાખી શોર્ટ્સ અને સફેદ રૂમાલ થી પણ પાતળા એવા કાપડ જેવો સદરા જેવું એક બાંય વગરનું ટોપ નાખ્યું હોય અને જેની આંખો પરની એક એક પાપણ કે લેશીઝ તમે ગણી શકો, તેના હોઠ પર લાલ ઘાટા રંગીય ગુલાબ જેવી લીપ્સ્ટીક હોય અને ભૂરા લાંબા વાળ હોય જેને બ્લોન્ડ કહી શકાય અને જયારે તે પોતાના લાંબા હાથની લાંબીએવી આંગળીયો પરના તેજ નખ પર રંગ બેરંગી નેલ આર્ટ લગાવી અને હાથમાં હાથ નાખી બથોબથ એક એટલી જ સુંદર કન્યા સાથે ચાલતી હોય ત્યારે તમને લાગે કે તમે ન્યુ યોર્ક સીટી માં પ્રવેશી ચુક્યા છો અને એક નાનકડો એવો કલ્ચર શોક લાગે અને એજ વખતે તમને કુદરત પર સમલેઈન્ગીકોને બનાવવા માટે ગુસ્સો આવે !!!

*હોસ્ટલ પોન્ચ્યા બાદ પ્રતિક તેના કામે ચાલ્યો ગયો અને હું 4 જુલાય ના સેલિબ્રેશન માટે વિકીમેનીયામા વહેલા આવેલા મહેમાનો સાથે મુલાકાત હતી. અમે લોકો એક પીયો પીયો (pio pio) નામક પેરુવિયન રેસ્ટ્રોમાં મળવાના હતા. સ્માર્ટફોનના અભાવે અને નકશાની મદદથી હું 42 સ્ટ્રીટ પી એ બી ટી સ્ટેશન પર ઉતરી 10 અવેન્યું તરફ ચાલવા માંડ્યો, અત્યંત ઊંચા બિલ્ડીંગ, 4 જુલાયની અતીશ્બાજી જોવા આવેલા લોકોની ભીડ જોઈ કોઈક બીજી જ દુનિયામાં આવી ગયા હોય તેવું લાગતું હતું, જેમ તેમ કરી 10 એવન્યુ પર પોન્ચોયો, પણ પીયો પીયો નું કોઈ ઠેકાણું જ ન દેખાય. આજુ બાજુ ઉભેલા પોલીસ કર્મીયોને પૂછી પૂછી ને પીયો પીયો પોન્ચ્યો, ખુબ જ પોષ અને ઊંચા માઈલ નું રેસ્ટ્રો લાગતું હતું અને હું તો એક ચડ્ડો અને વિકિપીડીયાનું ટી શર્ટ પહેરી નીકળેલો. ત્યાં રેસ્ટ્રોમાં અન્ય 7-8 વીકીપીડ્યનો સાથે મુલાકાત થય, થોડી વાર બેઠા ખાધું-પીધું અને પછી બારે નીકળ્યા.

*10 એવન્યુ પર અતીશ્બાજી જોઈ અમે લોકોએ એક બારમાં જવાનું નક્કી કર્યું, તો રૂડીઝ બાર અને ગ્રીલ જે 9 એવન્યુ પર બધા ભેગા થયા. આ મારું કોઈ સૌથી પહેલું અમેરિકન બાર હતું, એકદમ અંધકાર અને ખુબ જ ભીડ-ભાડ ભર્યું સસ્તું બાર હતું, ત્યાં આવેલા લગભગ બધાની ઉમર 20-25 જ હતી, ખુબ જોર જોર થી મ્યુઝીક વાગતું હતું, બાર ટેન્ડરો અત્યંત ઝડપથી બધાને ડ્રીન્કસ સર્વ કરતા હતા, ત્યાં હોટ ડોગ ફ્રીમાં મળતા હતા. આપણને ત્યાની એક વસ્તુ ખુબજ ગમી, કે ભલે 10-20 લોકો ભેગા ગયા હોય પણ બધા જ પોત પોતાનો ખર્ચો પોતે કાઢે, એટલે આ બારમાં બધાને જે જોઈતું હોય તે ઉભો થયને લઇ આવે અને પૈસા (ડોલર) આપી ટેબલ પર આવી બેસી જાય, હિસાબ ની કોઈ માથાકૂટ જ નહિ, એજ તે લોકોનો રીવાજ છે, જેને જે જોઈતું હોય તે સ્વખર્ચે લઇ આવાનું. ત્યાં પહેલી વાર રેડ બીયર ચાખી.

*થોડા સમય બાદ બધાજ હોસ્ટલ તરફ પાછા વળ્યા, ત્યારે અમે લોકો ટાઈમ્સ સ્ક્વેર પરથી સબવે લેવાનું નક્કી કર્યું, ટાઈમ્સ સ્ક્વેર પર ચાલતા પોન્ચ્યા, ચારેય બાજુ નિયોન લાઈટોથી ચમકતી અને 10 માળ ઊંચા હોર્ડીંગો વાડી આ જગ્યા એક માનવનિર્મિત અજાયબી છે, ત્યાંથી પસાર થતા કોઈ પણ વ્યક્તિ પાસે જાણે સમય જ નથી તેવું લાગે, સ્ક્વેર પર ઉભા રહો તો એમ લાગે કે આખી દુનિયા તમારી આજુ બાજુ ગોળ ગોળ ફરી રહી છે અને તમે ત્યાં સ્થિર છો। ક્યારેય સપનમાં પણ નહિ વિચાર્યું હોય કે હું કોઈ દિવસ ટાઈમ્સ સ્ક્વેર જઈશ, અને જયારે હું ત્યાં ગયો, તો તે સ્વપ્ન જ લાગતું હતું। મોડું થય ગયા હોવાથી અમે લોકો ફટાફટ ટ્રેન પકડી હોસ્ટલ ભેગા થય ગયા. પણ હું જેટલા દિવસ ન્યુ યોર્ક રહ્યો, દરરોજ રાતે ટાઈમ્સ સ્ક્વેર જતો અને કોઈ પણ એક જગ્યાએ ઉભો રહી કે બેસી ત્યાંની મજા માણતો. મારી હોસ્ટલ અપ્પર વેસ્ટ સાઈડ પર 103 સ્ટ્રીટ પર હતી, બહુ જ મોટું બિલ્ડીંગ, લગભગ 650 પલંગ અને એકદમ ચોખી અને અત્યાધુનિક ફેસેલીટી સાથેની કો-એડ હોસ્ટલ હતી.😉

*ન્યુ યોર્કની પછીની વાતો આવતી પોસ્ટમાં🙂 !!

Written by Rangilo Gujarati

January 9, 2013 at 10:35 pm

5 Responses

Subscribe to comments with RSS.

  1. સરસ પોસ્ટ. બાય ધ વે, ગુજરાતી ભાષા બોલાય એમ લખાતી નથી🙂 બીજી પોસ્ટની રાહ જોવામાં આવશે!

    કાર્તિક

    January 10, 2013 at 9:27 am

    • ધન્યવાદ, તમારી વાત બરોબર, પણ આને હું મારા અંગ્રેજીમાં શિક્ષણ અને ગુજરાતી ભણતર નો અભાવ કહી શકું, અને દર 2-3 દિવસે પોસ્ટ લખીશ !!!🙂

      Rangilo Gujarati

      January 10, 2013 at 5:05 pm

      • તો તો, સરસ ગુજરાતી કહેવાય! ૨-૩ દિવસમાં એક પોસ્ટ, શું વાત છે! વિકિપીડિઆના થોડા અનુભવો લખશો તો પણ મજા આવશે.

        કાર્તિક

        January 10, 2013 at 5:53 pm

  2. હું કાર્તિકથી સંમત છું. તમારા લેખનમાં રોજિંદી બોલ-ચાલની ભાષાનો પ્રભાવ જોવા મળે છે. તેમ છતાં US પ્રવાસનો અહેવાલ વાંચવા આતુર છું.ડોળ માંડીને રાહ જોઇશ આગલા post ની. A travelogue from the perspective of a friend and fellow Gujarati is an interesting prospect. Looking forward..

    Ronak Rathod

    January 10, 2013 at 10:03 pm

  3. આ બ્લોગ મને ગમ્યો, સરસ ટ્રાવેલ્લૌગ છે , અને સાચી વાત છે ગુજરાતી ભાષા બોલાય તેમ લખાતી નથી, પણ થોડી વધારે કાઠિયાવાડી વપરાય તો મજા આવસે😛

    Mayurdhwajsinh Parmar

    January 10, 2013 at 10:37 pm


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

મારો બગીચો

મારા અનુભવો અને વિચારોનું હરિયાળું સરનામું..

વાંચનયાત્રા

મારું વાંચન

Mount Meghdoot

Raining in the knowledge street

nirav says

A Journey through Books & Movies . . !

પટેલ પરિવાર

બ્રિસ્બેન, ઓસ્ટ્રેલિયાથી પટેલ પરિવારની અલપ ઝલપ

રખડતાં ભટકતાં

નવાં સ્થળો અને અનુભવની વાતો

planetJV

colorful cosmos of chaos

મારા વિચારો, મારી ભાષામાં!

અમારી બીજી કોઇ ટૅગલાઇન નથી!

%d bloggers like this: